พระในบ้าน…

มีคุณนายคนหนึ่งใจบุญสุนทานตักบาตรทุกเช้าตักบาตรเสร็จก็แต่งสำรับกับข้าวอย่างบรรจงประณีตเพื่อเอาไปถวายท่านเจ้าประคุณสมเด็จ

ผู้เป็นเจ้าอาวาสด้วยความเคารพนับถือในจริยวัตรของท่านและชอบฟังท่านคุยเล่าเรื่องต่าง ๆเรียกว่าตักบาตรเสร็จคุณนายต้องมาวัดทุกวัน

ถวายอาหารเสร็จก็คุยกับพระสมเด็จ วันหนึ่งหลังจากคุณนายกลับแล้วพระหนุ่มรูปหนึ่งซึ่งเป็นศิษย์ก้นกุฏิของสมเด็จเข้าไปกราบเรียนว่า

คุณนายคนนี้ใจบุญสุนทานจริงๆแต่เคยได้ยินว่าเป็นคนใจแคบเหลือแม่อยู่คนเดียวปล่อยให้อดๆอยากๆไม่เอาใจใส่ปล่อยให้อยู่ห้องแคบๆ

หลังบ้านส่วนตัวเองและลูกๆอยู่ตึกใหญ่โตสะดวกสบายเวลาพูดจากับแม่ก็ฟังไม่ได้หยาบคายขู่ตะคอกกระแทกกระทั้นผิดกับตอนมาคุยกับ

สมเด็จที่วัดชนิดหน้ามือเป็นหลังมือแม่จะออกมาเดินเล่นหน้าบ้านก็ไม่ได้ไม่ยอมให้ออกมีแม่แก่หลงๆ ลืมๆสติไม่สมประกอบอายเขา

มีคนเขาเล่าให้ฟังหลายรายแล้วเท็จจริงอย่างไรไม่ทราบได้ สมเด็จนั่งฟังเฉยไม่พูดว่าอะไร วันหนึ่งมีกิจนิมนต์ไปทำบุญบ้านขากลับ

เดินผ่านหน้าบ้านคุณนายท่านก็แวะบ้านคุณนายก่อนคุณนายดีใจมากที่สมเด็จมาเยี่ยมถึงบ้านถือเป็นมงคลอย่างสูงที่พระขั้นสมเด็จ

มาเยี่ยมบ้านจึงเรียกลูกหลานมากราบเท้าท่านเป็นการใหญ่แล้วก็คุยกันเรื่องต่างๆ มากมาย ในตอนหนึ่งสมเด็จท่านถามคุณนายว่าพระในบ้าน

มีไหม?มีเจ้าค่ะพระในบ้านมีหลายองค์เป็นพระเก่าๆ ทั้งนั้นสมัยสุโขทัยก็มีเชียงแสนก็มีอาราธนาท่านสมเด็จขึ้นไปดูข้างบน สมเด็จท่านเฉย

แล้วถามต่อว่าได้ทราบข่าวว่าคุณนายมีแม่อีกคนเดี๋ยวนี้อยู่เสียที่ไหน? คุณนายสะอึกเสียวแปลบเข้าไปในหัวใจจะตอบตามตรง

ก็กลัวว่าสมเด็จจะเดินไปดูเห็นสภาพความเป็นอยู่ของแม่แล้วท่านจะติเตียนอึกๆอักๆอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตอบว่าตอนนี้ท่านไม่อยู่เจ้าค่ะออกไปเยี่ยมญาติอีกนานจึงจะกลับสมเด็จท่านนั่งนิ่งอยู่สักครู่แล้วจึงลากลับคุณนายก็ยังคงไปวัดเป็นปกติ วันหนึ่งสมเด็จท่านเห็นว่าวันนี้คุณนายยิ้มแย้มแจ่มใสพูดจาร่าเริงอารมณ์ดีหลังการทำบุญทำทานสมเด็จจึงถามว่าพระในบ้านของโยมโยมดูแลเรียบร้อยแล้วหรือยัง?เรียบร้อยเจ้าค่ะดิฉันจุดธูปเทียนถวายอาหารบูชาเสร็จแล้วจึงมาที่วัด ท่านไม่ต้องเป็นห่วงอาตมาไม่ได้หมายถึงพระพุทธรูปพระในบ้าที่อาตมาถามถึงนี่..เป็นพระที่ยังมีลมหายใจ….

คือ…แม่พระ….ผู้มีพระคุณสูงสุดแก่โยม…แม่..ให้ชีวิตเรามา…โดยเอาชีวิตตัวเองเขาแลก…เลี้ยงดูเรามา..ตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย….จนได้ดิบได้ดีทุกวันนี้…แม่เหน็ดเหนื่อย….ทุกข์ทรมาน…แสนสาหัส…แม่…ทนหิว…เพื่อให้ลูกอิ่ม….แม่…ทนหนาว..เพื่อให้ลูกอุ่น…แม่..ไม่เคยนอน..ถ้าลูกของแม่…ยังไม่หลับ…ยามลูกเจ็บป่วย…..ร้องไห้หัวใจแม่ก็เจ็บปวด…และร้องไห้พร้อมกับลูกด้วย…..แม่อยากเอาความเจ็บปวดทั้งหมด…ของลูก…มาไว้ที่แม่…ถ้าทำได้……แม่…ยอมตายเพื่อลูกได้….พระคุณของแม่นี้…..ใหญ่หลวงเกินกว่าจะคณานับ…..เราต้องตอบแทนบุญคุณท่านบ้างน่ะโยม….

เอาตาดู…หูใส่….เอาใจใส่ท่านบ้าง….ไม่ใช้ปล่อยให้ท่าน …อด ๆ…อยากๆ……เจ็บไข้ได้ป่วย….ก็ดูแลท่านบ้าง….อาตมาได้ข่าวว่า….

คุณโยมเหลือแม่อยู่คนเดียว……และ…ไม่ค่อยสนใจความเป็นอยู่ของท่าน….ปล่อยให้อยู่ในห้องแคบๆ อดๆ อยาก ๆไม่สงสารท่านบ้างหรือ….โยม….?โยมจัดอาหารมาถวายพระได้ทุกวัน….แต่พระในบ้านอีกองค์…..โยมไม่เคยจัดให้….และตอนที่โยมจัดมาให้อาตมา…..สังเกตดู….โยมจัดมาให้อย่างดี…..ประณีตบรรจง…แต่ก่อน…..อาตมาไม่รู้ว่า…อะไรเป็นอะไร…ก็ฉันของโยมตามปกติ….แต่ตอนนี้…บอกตรงๆ…เลยว่า…

กลืนไม่ค่อยลง…มาหลายวันแล้ว…..อาตมาเป็นพระในวัด…ไม่ควรเอาเปรียบพระในบ้าน….ของโยมเกินไป….

 ถ้าพระในบ้าน…ยังอด…พระในวัด…ก็…กลืนไม่ลง…การทำบุญให้ได้บุญมานะโยม…เลี้ยงพ่อแม่…ให้อิ่มหนำสำราญเสียก่อน…แล้วจึงถวายพระคุณนาย….ไม่พูดอะไร…. นั่งน้ำตาไหล…. 

ลูกๆที่รักทุกคน…ดูแลพระในบ้านของลูกๆ…แล้วหรือยัง…?ถึงแม้ว่า…จะเพียงเล็กน้อย….ก็ยังดี….บางคน…..กว่าจะรู้…พ่อแม่เป็นพระในบ้านผู้ประเสริฐ…ก็สายเสียแล้ว…

คือ..รู้เมื่อท่านทั้งสอง…..ไม่มีตัวตนอยู่ในโลกนี้แล้ว…....